Ikonen tentoonstellen is feitelijk een deel van een ikoon belichten, dat het nou juist niet nodig heeft. Ikonen hoeven niet mooi te zijn, maar juist. Het zijn in beeld gebrachte teksten uit bijbelse boeken of heiligen uit de christelijke traditie. Ikonen worden gemaakt als gebedsmedium en niet als kunststuk. Ze horen thuis in de gebedshoek of in kerken. En toch. Veel mensen houden zich tegenwoordig bezig met het schilderen van ikonen. Het is vaak voor hun een diepgaand spiritueel proces. Dat zij zo nu en dan toch wat willen laten zien van hun werk, is logisch. En dat moet toch ook mogelijk zijn. Juist een stichting als EIKONIKON kan hierin een sociale en organiserende rol vervullen. Mits het gaat om exposities die het karakter van de ikonen recht doen. Tentoonstellingen waar commercie en opdringerigheid afwezig zijn, en stilte en terughoudendheid de sfeer bepalen. Het gaat ons dus vooral om tentoonstellingen van hedendaagse ikonen. Ikonen die gemaakt zijn met hetzelfde doel als de oude exemplaren. Antiek- en kunstwaarde zijn bij ikonen dan ook minder belangrijk dan de spirituele uitstraling die een ikoon kan bezitten. Het enige dat de nieuwe ikonen missen is de ouderdom. En die wensen we die ikonen dan ook toe. Vaak lukt het om een expositie te kombineren met een aantal oude ikonen. Zo houden de nieuwe ikonen kontakt met de traditie. Maar dat legt wel een grote druk op verzekering, veiligheid en geld. Meestal proberen we werk van mensen van verschillende schildersgroepen en schilderstijlen bij elkaar te brengen. Helaas wordt ons aanbod wel beïnvloed door de beschikbare vrije tijd en energie... enkele exposities georganiseerd door EIKONIKON: 'Verbeeld Vertrouwen' (1991-1992, Kasteel Radboud, Medemblik - 8000 bezoekers) 'Oud en Nieuw rond Ikonen' (1993-1994, Museum Amstelkring, Amsterdam - 10.000 bezoekers) 'Ikonen Spiegels van Stilte' (1994, Museum Klooster, Ter Apel - 6000 bezoekers) 'Hemelsrood, het landschap van de ikoon' (1996, Museum Klooster Ter Apel - 18.000 bezoekers)